Teño unha caixa de madeira senegalesa no meu escritorio. Nela aparece gravada a imaxe dunha parella espida en actitude de seducción recíproca. É unha caixa fermosa mercada a un rapaz senegalés na Coruña, na miña época de mozo universitario. Dentro da caixa hai un feixe de estampiñas da nosa señorísima do Faro que eran propiedade do meu avó materno, recentemente finado, de quen gardo o seu fermosísimo chapeu tipo Fedora que non penso perder nunca, pois cada vez que o poño sinto coma se tivese vivido unha vida de máis : dáme enerxías inconfesablemente telúricas.

Dentro da caixiña gardo un feixe de papeis de servilleta coas letras dos boleros e coplas que me cantaba o señor Jaime mentres xogabamos ao tute no bar dos meus pais. O señor Jaime veña a cantar, a cantar, e eu, cante, cante, señor Jaime, facendo de escriba plebeo mentres el sorría e cantaba mirándome aos ollos : “Esperanzaaa, esperanzaaa, ese tango se baila sin cesar..”. 

Se fedello un chisco máis na caixa atopo un bonequiño de trapo enturbantado, cargado cunha mochila e unha arma, que fai referencia aos resistentes armados de Chiapas. Este regaloumo Alberto Riveiro, un gran amigo e confidente intelectual nado en O´Pindo, no Finis Terrae. Atopo, tamén, os hipopótamos de madeira que me regalou Gildas, un antigo compañeiro de universidade vindo de Burkina Fasso, negro coma o carbón, por fóra, e branco como a lúa, por dentro, aínda que un chisco medoñento : cada vez que exclamaba polas corredoiras da facultade !Viva Thomas Ankara! bicaba unha chapa de platino da Virxe María e movía a cabeza, chorando de risa, coma dicindo : este ser xa non ten remedio.

Ademais dos hipopótamos de Gildas atopo un elefante pequerrechiño de plástico, de cor rosa, unha moa que me arrancou o dentista hai catro anos, que parece que se conserva aínda mellor co paso do tempo, unha navalla multiusos de aceiro toledano, unha moeda de cen pesetas e catro de dous, vinte, cincuenta e cinco peniques respectivamente,. Hai tamén unha chapa da loita anti-racista da comunidade afroamericana que reza good night, white pride, unha bola do mundo en pequeno que fai as veces de pisapapeis, unha matrioshka oscilante en forma de campá mercada a unha rapaza Uzbeca en Santiago, un tríptico do Masonic Hall de New York, un chapeu do museu xudeo de Praga, centos de pins de nunca máis, unha pulseira-colar de Tailandia e, como non, un libriño pequeno de cor verde que pon España : pasaporte; foto en branco e negro do que aquí escribe, con catro anos e cara de asustado, coma asustados e confusos están os nenos que se largan por necesidade á diáspora económica antes de entender os motivos reais polos que os plebeos precisamos irnos á diáspora.

E para rematar, detrás da caixa teño, sí, un prominente e maxestuoso ovo de avestruz. Xa sabedes, esa ave que agacha a cabeza baixo a terra como adoita agachala monsieur Manuel Varela, que debe estar esperando a que lle chovan servizos de pediatría do ceo, ou a que lle nazan arquivos históricos nas raíces dos carballos, ou a que se lle cumpran as normativas en materia urbanística na porta de San Pedro, ou a esperar, imperturbable, no seu despacho, a que lle cheguen inversions público-privadas ás fincas parroquiais e ao polígono de Chantada para aproveitar os recursos agrarios da contorna, ou a  que a precariedade e  o paro estructural en tódolos sectores económicos desapareza con peregrinacions anuais ao Faro, pois xa todo é posible nestes tempos nos que o sálvese quen poida deviu relixión politizada, e viceversa.

Porca miseria.