Ao longo da miña vida levo coñecidos moitos cocos. Teñen unha natureza tan evolutiva coma a vida de cadaquen e, abofé, foron e son a principal motivación para seguir metendo precisamente o naris alí onde mo prohíban. Na miña nenez temperá  o coco estaba tanto dentro coma fóra do espazo de seguridade do fogar familiar, isto é, baixo a cama e no xardín. O santo remedio do que aquí escribe foi adequerir o costume de mirar tódalas noites baixo a cama para asegurarse de que non andaba por alí augando a festa da súa imperturbable paz interior.

Porén, cando saía sozinho da casa rumbo á gardería adequerín o costume de camiñar polas adoquinadas rúas de Rheinffelden cunha perpetua ansiedade contida. O motivo é tan sinxelo coma complexo : canto máis indeterminados, descoñecidos e insituados son os medos que o ser humán constrúe, maior é a sensación de inseguridade que xeran e menores as posibilidades de facerlles fronte. Se o coco estaba na cama, existía un espazo e un tempo concreto, e polo tanto, a posibilidade de comprobalo e vencelo, mais se o coco estaba fóra da casa, o espazo e o tempo ensanchábanse case infinitamente e, polo tanto, podía estar en calqueira tempo e lugar asumindo múltiples formas. Isto último, asegúrovolo, causábame xa máis respeto, pois entón o coco podía ser o varrendeiro, a carteira, os meus compañeiros de aula, a xente coa que batía na rúa, o zapateiro, o camareiro.. etc. O coco podía estar, ademáis, tralo enorme piñeiro do xardín, baixo os adoquins desencaixados, na mochila, entre as reixas das fiestras de madeira, no esquinal dunha rúa, baixo o burato do fregadeiro, baixo a xema dun ovo ou no peto interior do chuvasqueiro.

Van mudando os tempos, van mudando as persoas, e a palabra coco vai desaparecendo do vocabulario paterno-materno filial cos últimos coletazos da adolescencia temperá e coa chegada diso que chaman adolescencia a secas, a día de hoxe infinitamente prolongada até a morte grazas ao síndrome Peter Pan globalizado e á súa irracional paixón por reivindicar unha vida tan plenísima de dereitos, caprichos e privilexios como carente de compromisos e responsabilidades.

E daquí cara adiante, dende a susodita adolescencia, os cocos sinxelamente mudan, multiplícanse por mil e, iso din, fanse máis realistas e  menos fantásticos : o medo a perder o traballo, á ruptura matrimonial ou de parella, a non ser aceptado polo grupo, a morrer, a enfermar, a non ter éxito na vida, á tristeza, á depresión, a non chegar a fin de mes, en fin, o que ben poderiamos resumir coma o medo a sufrir experiencias que o sentido común considera como física e emocionalmente dolorosas.

Dicía Arundathi Roy, nunha recente entrevista concedida co gallo da publicación da súa última novela – O ministerio da felicidade suprema -, que redefinir o significado da verba felicidade e éxito nas nosas opúlentas sociedades de consumo ostentoso tórnase cada vez máis importante. Á luz dos feitos, no que á miña persoa atinxe, sospeito que os cocos realistas que causan medo e sufrimento a quenes queren pasar por adultos non son sempre máis reais que os fantásticos cocos da miña nenez.