A ÁLXEBRA DO MEDO

Diogo Tabuada

Author: Diogo Tabuada (page 1 of 151)

Marzo, 2019.

 

https://elpais.com/politica/2019/03/10/actualidad/

1552221291_945279.html?id_externo_rsoc=FB_CC&fb

clid=IwAR2PFpayHbEn5NFGtfB8NyMlN978P2IsJZQwH

kvKSeYku8xNVK9PPYCQ8Kc

Cando leo historias de vida coma estas, pregúntome : ¿canta “experiencia” humana é capaz de conter a noción de “historia”, e por ende, o mester de “historiador”? :

  • ¿Si tuviera que extraer una lección de lo vivido cuál sería?
  • La resistencia. Al final, si resistes, ganas. Desde principios y valores sólidos, se puede resistir cualquier situación, más aún cuando no tienes duda de que las cosas se han hecho de la mejor manera posible.
  • ¿Diría que ha ganado la verdad?
  • Por supuesto. ¡Claro que ha ganado la verdad!”

7 de Marzo, 2019.

Hai máis territorios mentais e sensíbeis que o optimismo inxenuo e o pesimismo cínico. A acrítica lixeireza coa que rin ámbolos dous é tan estéril e dogmática coma a militancia perpetua no silencio ou na neutralidade.

Eu creo na nobreza en tódolos seus matices, aínda que non sexa fácil encarnala en comportamento ético. Creo nela tanto cando alza a voz batendo co puño na mesa como cando se expresa con humildade e en voz baixa.

Son – somos – eses dous contrapuntos na procura dun mesmo ideal : a decencia.

 

 

O noso mestre de filosofía, lembro, adoitaba preguntarnos :

“¿E vós, preferides sufrir a inxustiza ou cometela?” -, poñendo así sobre o tapete o núcleo da moral socrática.

Pasan os anos e, coa experiencia acumulada, creo que teño a – miña – resposta :

– “Nin sufrila, nin cometela : nin coma opción supostamente “libre”, nin coma necesidade supostamente vital ou imperiosa

Os mestres tamén herdan – e transmiten -, sen darse conta, as preguntas trampa que nos levan domesticando dende hai milenios.

 

Romanarmy.eu : A presenza militar romana no noroeste da península

Decolonizar, sí, tamén, o clásico argumento do asentamento pacífico da civilizatio Romana e a suposta asimilación pacífica da nosa celtic people

  • http://romanarmy.eu/?fbclid=IwAR2vBrqWMD0lE1-NmIlxkVzoWhSXQj7fZLmNOhlf7emy4rZju10htnUxfYk

(http://romanarmy.eu/)

Romanarmy.eu son un equipo de investigadores que traballan no estudo da presenza militar romana no noroeste da Península Ibérica.

Secrets of the stone age (1/2)

Yuval Noah Harari : 21 Lessons for the 21st Century.

¿Have you ever thought about how powerful fiction is?

 

A ONU avalía por primeira vez en Galicia a discriminación do galego

A ONU avalía por primeira vez en Galicia a discriminación do galego

A barbarie incesante

 Artigo recuperado de “Praza pública”; publicado o Venres, 23 de Marzo de 2012. Pode servir como boceto para unha futura charla. 

A Albert Camus, in memoriam

“España redobra o seu compromiso co escudo antimisiles: O goberno negocia con EE.UU a incorporación de fragatas españolas de última xeración”. Así, con estas verbas, e cunha foto en portada da fragata Álvaro de Bazán, saía o diario ABC aos kioskos e librerías do Estado. Foi moi recentemente, o 29 de Febreiro. Xusto por riba deste titular, en letra marela e en cursiva, a declaración de intencións deste compromiso estaba máis que clara: Retorno ao atlantismo.

Se se abre o xornal pola páxina 28, encóntrase un co seguinte encabezamento : “España negocia a participación das fragatas F-100 no escudo antimisiles”. O ton do artigo, todo hai que dicilo, é meramente informativo e non está adubiado de retórica triunfalista. De tódolos xeitos, o que chama a atención deste artigo, é o seguinte, que reza xusto por baixo do titular:

“De frutificar o acordo con EE.UU modificarase o software -ou sexa, o soporte lóxico do sistema informático- dos buques para tomar parte neste proxecto de seguridade da OTAN”

Dúas expresions chámanme a atención; a primeira, relativa á modificación do software dos buques. Un feito que me leva a concluir necesariamente que o que se pretende é unificar por completo o sistema de seguridade Euro-Norteamericano a través da unificación dos sistemas electrónicos que o activan. A outra expresión é a seguinte, o chamado proxecto de seguridade da OTAN. Proxecto que, se facemos un leve exercicio de memoria histórica, foi consultado en referéndum á sociedade civil española. Iso sí, con carácter estrictamente consultivo, non vinculante, non vaia a ser que os cidadans cometesen a imprudencia de votar todo o contrario ao que o PSOE, por aquel entón, e arrepentíndose do seu OTAN, de entrada, non, pregoou con fervente vehemencia a posteriori.

Despois de ler atenta e pausadamente o artigo, persoalmente, chego a un par de conclusions, a saber :

1-A vontade dos Estados Unidos por integrar a toda Europa no seu espazo de dominación xeo-estratéxica segue a ser manifesta. O pacto implícito no susodito proxecto de seguridade é moi claro : Nós, pola nosa banda, poñemos a electrónica, a tecnoloxía e o armamento e servímosvos en bandexa ao futuro inimigo ao que tiremos que temer no futuro -Irán ten agora tódolos boletos- e de quen tiriamos que defendervos. Vós, pola pola vosa banda, renunciades á vosa soberanía formal como estados e seguides aceptando as regras do xogo económico e financeiro, explícitas e implícitas, na mundialización do sistema liberal-democrático anglosaxón.

2-O sistema electrónico e tecnolóxico do espazo Euro-Norteamericano, así como a financiación público-privada necesaria para reproducilo, necesita, ao mesmo tempo, da converxencia e cooperación entre o ente estatal, o mercado e as universidades. Ou, dito dun xeito sinxelo, O trinomio Economía-estado-universidade, á hora de manter e reproducir un proxecto de seguridade que, explícita e implícitamente, aspira a manter o control e reprimir violentamente todo tipo de disidencia anti-sistémica, quer na sociedade civil, quer dentro dos estados rebeldes ás regras de xogo impostas por EE.UU, é evidente.

Ao meu modo de ver este feito non quere dicir que haxa que fuxir das institucións para que a sociedade civil se empodere politicamente, nin que haxa que caer nunha inxenua crítica romántica á ciencia e a tekné moderna, ou que, ao mesmo tempo, haxa que refuxiarse nesa outra romántica e neo-hippie estupidez que confunde a ciencia económica co economicismo. Creo, honestamente, que temos que comezar a mirarnos ao espello: estar fora das institucións non nos fa máis puros e castos, estar dentro das institucións non nos convirte, necesariamente, en traidores – sic – á causa da emancipación, e querer comprender a situación-contexto social dende un honesto racionalismo crítico non implica, de ningún modo, ter que caer en abstraccions totalizadoras.

As ciencias sociais, como as naturais, son un producto humano, demasiado humano, e poden -de feito, son- ser susceptibles de ser utilizadas como instrumento de dominación. De aí, precisamente, a importancia de facer sempre o que nalgúns artigos de Rebelion denominei como hermeneutica da sospeita. De aí, si, a tremendísima importancia da linguaxe.

Unha mostra da veracidade empírica, ou, se se quere, da ecuanimidade da miña primeira conclusión, é o feito de que os cinco destructores estadounidenses que se atopan na base naval de Rota, en Cádiz, o Arleigh Burke, o USS Ross, o USS Donald Cook, o USS Porter e o USS Carney, contan co sistema de combate AEGIS para seguimento de misiles balísticos: Exactamente o mesmo que empregan os destructores norteamericanos. Ademais, segundo fontes militares das que se serviu o autor do artigo, tan so é necesario unha mudanza no software dos buques para poder integralos no sistema de defensa anti-misil da OTAN. Ademais, en declaracions recentes, o secretario da US NAVY, Ray Mabus, recordou que as forzas navais de ámbolos dous países “comparten unha interoperabilidade considerable”.

Para concluir, é necesario recordar en qué consiste a iniciativa Smart Defence, que non é outra cousa que o obxectivo de que os 28 países da OTAN busquen fórmulas para compartir gastos e minimizar o impacto dos recortes orzamentarios en defensa. Non deixa de ser dramático, todo hai que dicilo, que os Estados, os mercados e as universidades elaboren, conxuntamente, e cunha rapidez e capacidade organizativa abraiante, estratexias cooperativas para seguir reproducindo a chamada economía de guerra en tempos de paz, mesmo en momentos coma o actual, cando xa existe un consenso máis ou menos amplo sobre o carácter sistémico, estructural, das crises cíclicas do capitalismo.

Creo que esta expresión, que fai referencia á re-existencia permanente da chamada economía de guerra en tempos de paz -así como a evidencia empírica do carácter estructural, permanente, das crisis do capitalismo- debería ser modificada pola seguinte expresión, que propoño a continuación e que, espero, nos faga reflexionar con máis precisión: Economía de guerra en tempos de crise perpetua.

Por moito que nos doa recoñecelo, creo que deberiamos aceptar :

1-Que a economía de guerra -así como a súa xustificación ético-moral baixo retórica legalista- é ao capitalismo, como modo de producción, o que o H2o é para a auga. Ou dito doutro modo: que a súa configuración socio-económica non pode persistir se non é a través da violencia legalmente xustificada e practicada pola forma política e institucional que a acompaña: O estado moderno.

2-Que a crise civilizacional, o modus vivendi, por así dicilo, do capitalismo, foi, é e será algo consubstancial ao mesmo. A partícula elemental do asunto non é que as crises cheguen. A partícula elemental do asunto é que en crise, coa persistencia do modus vivendi que universaliza o capitalismo planetario, estivemos sempre.

Creo que sería ilustrativo consultar os documentos do Instituto Español de Estudos Estratéxicos, ligado ao Ministerio de Defensa, para familiarizarnos co tipo de linguaxe, imaxinarios e códigos que o conglomerado industrial-militar, en España, reproduce e transmite. No fondo, eu creo, é exactamente a mesma linguaxe e os mesmos códigos utilizados noutros contextos socio-culturais, aínda que se expresen nas linguas étnicas ou nas linguas nacionais, como queira chamárselles.

Se este feito no nos convence de que o colonialismo -ou neo-colonialismo, ao gusto do consumidor-, como dominación que se fai patente en múltiples capas, -Económica, tecnolóxica, linguística, cultural, racial, de clase, de xénero, ideolóxica… etc- independentemente da intensidade e da forma na que se materializa en cada xeografía do planeta, é consubstancial ao capitalismo, e se este feito tampouco nos convence de que esta dominación non é só externa ao suxeito senon tamén interna, recoñezo que non sei nin quero aportar argumentos diferentes nin novos. A día de hoxe, estou firmamente convencido disto.

Como futuro obxecto de desexo xeo-estratéxico, e polo tanto, como futura nova ameaza de occidente, Irán ten tódolos boletos para facerse en breve co papel do novo malo da película, sobre todo se persiste en non ceder e remarcar a súa soberanía nuclear. Dende aquí, dende o ecosistema mediático-político de occidente, resúltame imposible facer visibles as voces que, seguramente, na sociedade civil de Irán, opóñense non só ao programa nuclear da tecnocracia estatal do seu país, senon tamén á enerxía nuclear en sí mesma, cuxa producción non ven motivada pola demanda de consumo civil, senon pola vontade de dominación xeo-estratéxica, tanto nesa xeografía que denominamos abstracta e xeralmente coma occidente, coma no resto. E digo que me resulta imposible, sobre todo, polo meu total descoñecemento do árabe, outro termo abstracto e xeral para designar a un macro-sistema linguístico que integra a moitas outras variedades.

A vontade de dominación imperial de EE.UU sobre a UE, persiste, e a participación das nosas mal chamadas democracias modernas, ou, alomenos, de boa parte da súa élite de tecnócratas e políticos profesionais, é manifesta. A pregunta que, creo, colectivamente, e a fectos prácticos, deberiamos formularnos, é a seguinte:

Que capacidade de influencia ten a sociedade civil para frear esta brutal escalada sen fin de chantaxes mutuas entre estados, coa tecnoloxía militar e a enerxía nuclear coma instrumento? Como poderemos enfrontarnos a esta espiral constante de producción de odio e terror mutuo?

Espero que o posible silencio ante estas preguntas sexa o principio dun debate necesario.

 

Silencio

 

 

Silencio, fala o poder

Primeiro obxectivo : sementar medo

Silencio, fala o poder

Segundo obxectivo : producir odio

Silencio, fala o poder

Terceiro obxectivo : silenciar conciencias

Silencio, fala o poder

Cuarto obxectivo : agochar linguas

Silencio, fala o poder

Quinto obxectivo : invención do inimigo

Silencio, fala o poder

Sexto obxectivo : imposición da perspectiva

Silencio, fala o poder

Séptimo obxectivo : crear fronteiras

Silencio, fala o poder

Oitavo obxectivo : dividir e vencer

Silencio, fala o poder

Noveno obxectivo : asasinar o principio esperanza

Silencio, fala o poder

Décimo obxectivo : vontade de tánatos

Silencio, fala o poder

Undécimo obxectivo : construcción do prexuízo

Silencio, fala o poder

último obxectivo : Silencio, silencio, silencio

volta ao punto de partida

este poema non quixo

nin ritmo

nin rima

Caro diario (8)

Lo admito, soy capaz de creer en absolutamente todo y, a la media hora, acabar creyendo en absolutamente nada. La única constancia de la que soy capaz es esta inconstancia mía, esta entropía interior sin reglas que se toma el tiempo que le da la santa gana para empezar de nuevo cualquier tarea o relación humana que he dejado a medias en el pasado.

No me siento capaz de generar expectativas en nada, sobre nada y en nadie; mi modo de proceder es radicalmente arbitrario y en las cosas del corazón la democracia me importa un pito : si me apetece seguir con algo o alguien, y si a esa persona no le desconcierta mi natural tendencia a la entropía, retomo lo andado. Si no me apetece, simplemente preparo estratégicamente un educado y discreto punto de fuga : me voy para no volver, dando las explicaciones justas.

Reconozco que es un modo de ser y estar en la vida ciertamente extraño y desconcertante, pero es realmente lo que vuelve a mis vísceras, una, y otra, y otra vez, después de intentar auto-engañarme con que cumpliré con las expectativas lógicamente esperadas. Cuanta más sintropía, armonía y planificación, trato de crear en mi vida, más fuerte me rugen las tripas exhortándome a salir del círculo cerrado de la entropía : sé, con toda la discreción y humildad de la que soy capaz, que sea aquello en lo que en el futuro pueda creer o no, este chisporroteo constante entre los cantos de cisne del orden, de la armonía, de la sintropía, van a convivir siempre en tensión con los cantos de sirena del desorden, del caos y de la entropía.

Mi mundo espiritual y afectivo, sea eso lo que demonios sea, caro diario, no tiene reglas. No las ha tenido nunca. No puede tenerlas. Consiste en tender hacia aquello que intuyo que puede elevar el gozo físico e intelectual de vivir, y no tengo una fórmula, un manual, un absurdo y patético discursito de motivación, que pueda dar pistas a nadie.

Cuando uno desea saber más, cuando nace con el ansia de saber, y ésta se convierte en fatum, la vida va desarrollándose poco a poco y todas las estrategias se pulen con precisión de cirujano para caminar hacia ese fin. Lo mismo pasa cuando uno desea, a palo seco, vivir, seguir viviendo; la imaginación proyecta siempre modos de huir de las energías muertas, de la palabra y el comportamiento previsible, y el futuro pasa a ser tan aterradoramente incierto, peligroso e imprevisible como lo era cuando éramos niños, antes de que nuestros padres empezasen a transmitirnos toda esa retahíla de medias-verdades con la intención crearnos simplemente seguridades verbalizadas.

Tal es la violencia y tales los daños colaterales del amor paterno y materno filial, caro diario, cuando confunde el amor con la sobreprotección de la vida interior. Como si la sensibilidad necesitase de pólizas de seguro afectivas para desarrollarse en un niño, y no la mirada atenta de un aprendiz que se asombra ante el asombro de su hijo, creciendo y expandiéndose con él.

A mí todo me ha resultado desde siempre misterioso y violento. Absolutamente toda mi vida, dentro de la aparente calma cotidiana, me ha vibrado con misterio y violencia a cada instante. Desde el origen del cosmos a la política. Desde el amor paterno o materno filial hasta el amor de pareja. Desde la amistad hasta el sexo. Desde la fe hasta la ciencia. Cualquier circunstancia o modo de relación posible entre dos seres vivos me parece mismamente eso, misterioso y violento.

Misterioso, porque no me parece posible comprenderlo de modo definitivo una vez que uno lo observa con la misma predisposición con la que suele observarlo un escritor – que no es más que un filósofo al que no han podido domesticar las convenciones académicas -. Violento, porque allí donde chocan y se encuentran energías vivas, crear el tenso equilibrio necesario entre una erótica cercanía, una calculada distancia y una agresión verbal o física, sólo puede ser elevado a la categoría de un arte que nunca nos ha aprendido, ni nos aprenderán nunca, en ninguna escuela.

Ese arte, caro diario, es el arte al que aspiro, y no se destila sólo con palabras, porque no bastan para ello.

Older posts

© 2019 A ÁLXEBRA DO MEDO

Theme by Anders NorenUp ↑