A ÁLXEBRA DO MEDO

Diogo Tabuada

Category: Ágora (page 1 of 2)

Aldous Huxley : Las dictaduras tecnológicas futuras

Eqbal Ahmad – Revolution in the third world.

 

Said lecture.

Escoito – e traduzo – a Edward Said. Velaquí un anaquiño da súa conferencia que vai do minuto 6 : 10 ao 6 : 55, para que vexades a precisión analítica coa que Said usa e enche de contido os conceptos. Isto só pode ser posible a través da lectura de material empírico-histórico comparado non sometido aos intereses curtoprazistas dos partidos e ós seus departamentos de des-información e marketing afectivo :

“Imperialism means the practise, the theory and the habitudes of a dominant metropolitan center that rules a distant territory. Colonialism, which is almost always a consequence of imperialism, it’s the planning of settlements on distant territory.

As the historian Michael Doyle puts it : “Empire it’s a relationship, FORMAL OR INFORMAL – isto é moi importante -, in which one state controls the effective political sovereignty of another political society. It can be achieved by force, by political colaboration, by economic, social or cultural dependence. Imperialism – Doyle continues – is simply the process or policy of establishing or maintaining and Empire”.

Poden vostedes comezar a reflexionar sobre as categorías acaídas ao pasado histórico e ao presente desta sociedade política – nación, en rigor – que é a Galiza para denominar o tipo de relación que ésta tivo e ten con este estado chamado España. Acto seguido, poden comezar a investigar e reflexionar sobre se pode negarse que o uso da forza, a colaboración política e a dependencia económica, social ou cultural viñan xa no “adn” da Galiza e as súas xentes ou sinxelamente foron procesos histórica, política e culturalmente impostos.

Sempre pode quedar o falso consolo de que a responsabilidade é a “falta de resistencia” das xentes da Galiza a estes procesos, mais iso implicaría ter que situarse con perspectivas que negan, silencian ou invisibilizan os nosos propios testimonios de resistencia

Hannah Arendt.

Era “sospeitosamente liberal” para comunistas de partido e manual, “sospeitosamente comunista” para liberais de partido e manual, “sospeitosamente laica” para os intelectuais xudeus de época, e tamén, “sospeitosamente alemana” para éstes, cando reivindicaba o alemán como a súa lingua materna, o seu fogar. Era, en definitiva, unha filósofa extraña para a concepción ortodoxa que a meirande parte dos homes da academia tiñan da filosofía.

Porén, pasan os anos e as categorías, afortunadamente, síguenlle quedando estreitas. Porque ela era Hannah, e punto, e o seu fogar era a vida do espírito, ben arraizado nos acontecimentos históricos concretos do seu tempo, e ben arraizado nas súas experiencias cotiás, que non desligaba das históricas.

Documental Hannah Arendt : Pensar apaixoadamente.

Entrevista a Hannah Arendt.

Entrevista a Hannah Arendt.

– “La expresión filosofía política, expresión que yo evito, está extremadamente sobrecargada por la tradición. Cuando yo hablo de estos temas, sea académicamente o no, siempre menciono que hay una tensión entre la filosofía y la política. Es decir, entre el hombre como ser que filosofa y el hombre como ser que actúa. Es una tensión que no existe en la filosofía de la naturaleza.

El filósofo se sitúa frente a la naturaleza como todos los demás seres humanos, cuando medita sobre ella habla en nombre de toda la humanidad. En cambio, frente a la política, el filósofo no tiene una postura neutral. Hay una hostilidad a toda política en la mayoría de los filósofos. Con muy pocas excepciones : kant es una de ellas.

Esta hostilidad es de extrema importancia en todo este problema, pues no se trata de una cuestión personal, está en la esencia de la cosa misma. (…) No quiero participar en absoluto de esa hostilidad. Yo quiero mirar a la política, por así decirlo, con ojos no enturbiados por la filosofía”.

Recordando a Mario Benedetti

Recordando a Julio Anguita

Recordando a Xosé Manuel Beiras

Cando tiña temple e un ambiente de cortesía, diálogo e complicidade, era inigualable. Como “política do posible”, Xosé Manuel Beiras Torrado foi, é, será sempre, referencia, referente e exemplo para unha vía socialdemócrata, galeguista, republicana, federal e laica para Galiza.

Porén, como “política de colapso” civilizatorio, hai historias de vida máis acaídas a esa sensibilidade. As súas verbas non minten nin se minten nese senso : -“Eu non fun nunca un xoven revoluc.ionario”-, ten dito en máis dunha ocasión.

Co paso do tempo, o seu perfil político adquire nitidez e claridade incluso dentro das súas contradiccions.

Recordando a Julio Anguita.

Older posts

© 2019 A ÁLXEBRA DO MEDO

Theme by Anders NorenUp ↑