A ÁLXEBRA DO MEDO

Diogo Tabuada

Category: Holly Bible

4 de Decembro 2017.

Na historia patriarcal – nunca mellor dito – que vai dos capítulos 12 a 50 do primero libro do pentateuco, o xénese :

“Mira, Xahvé fíxome estéril. Achégate pois, rógocho, á miña escrava. Quizais poderei ter fillos dela” -, dille Saray a Abraham. E segue : “Así, ao cabo de dez anos de habitar Abraham en Canaán, tomou Saray, a muller de Abraham, á súa escrava Agar, a exipcia, e deulla por muller ao seu marido Abraham

Máis adiante :

“Aí tes á túa escrava nas túas mans. Fai con ela como mellor che pareza -. Saray deu en maltratala e ela fuxiu da súa presenza. Atopouna o anxo de Xahvé xunto a unha fonte de auga no deserto – a fonte que hai no camiño do sul – e dixo : – Agar, escrava de Saray, ¿de ónde ves e a ónde vas?. Contestou ela : – Vou fuxindo da presenza da miña señora Saray-. VOLVE Á TÚA SEÑORA, díxolle o anxo de Xahvé, E SOMÉTETE A ELA”. (…) “Mira que concebiche a un fillo e darás luz a un fillo ao que chamarás Ismael porque Xahvé vén de escoitar a túa aflición”.

Non deixo de preguntarme con sorna qué hai de bondadoso nun deus, Xahvé, e no seu anxo coma intermediario, que esixe a Agar – a escrava exipcia propiedade de Abraham e da súa infértil muller, Saray – someterse literalmente á súa condición de escrava e ventre de alquiler e ter como fillo a Ismael. Alentar sometementos indesexados á dominación, e non opcions ou puntos de fuga para a liberación, non me parece precisamente un bo punto de partida.

29 Novembro, 2017

A vinganza e a súa omnipotente xustificación divina como praxe consuetudinaria – como costume, falando claro – polo mesmo Xahvé, son máis que evidentes no libro do xénese. Cita textual do momento en que Xahvé desterra a Caín polo asesinato de Abel, o seu irmán :

Abel : “A miña culpa é demasiado grande para soportala. É dicir que hoxe bótasme deste chan e teño que esconderme da túa presenza convertido en vagabundo errante pola terra e calqueira que me atope matarame?”.

Xahvé : “Ao contrario, quenqueira que matase a Caín, tirá que pagalo sete veces”. E segue : “E Xahvé puxo unha sinal a Caín para que ninguén que o atopase puidese atacalo”.

Creo que non existen segundas lecturas : Xahvé, é certo, desterra a Caín, mais protéxeo do asasinato de outros e decreta a vendetta a quen ouse asasinar ao asasino : ese é o motivo polo que marca cunha sinal o seu corpo. Nas notas a pé de páxina da Torá podemos ler o seguinte, a modo de maior especificación e aclaración do encontro entre Xahvé e Caín despois do asasinato de Abel :

“A sinal de caín non é estigma infamante, senon marca que o protexe coma membro dun clan que executa con rigor a vinganza de sangue”. Máis claro, auga.

29 Novembro, 2017.

Sigo co libro do Xénese :

Paréceme moi significativo que no Xardín do Edén no que Xahvé chantou a Adán, ademais da prohibición de comer os froitos da árbore da ciencia do ben e do mal, exista tamén a prohibición de comer os froitos doutra árbore moito menos coñecida nos imaxinarios popularizados sobre a biblia : a árbore da vida.

– Textualmente cito : “!Velaquí que o home vén a ser coma un de nós en canto a coñecer o ben e o mal!. Agora, pois, coidado, non alongue a súa man e tome tamén da árbore da vida e comendo del viva para sempre” – Di Xahvé despois de resignarse ao feito de que Adán e Eva xa probaran os froitos da árbore da ciencia do ben o do mal.

Se os froitos da árbore da ciencia do ben e do mal supoñen a pérdida da primitiva inocencia do home no seu acceso ó coñecemento, os froitos da árbore da vida supoñen o acceso á inmortalidade. Polo visto a Xahvé parecíanlle non só perigosas senon tamén pouco desexables ámbalas dúas cousas. Mais, significativo é, tamén, que a árbore da ciencia do ben e do mal e a árbore da vida aparezan xa separados no xardín do Eden de Xahvé, nun absurdo dualismo cognitivo e afectivo no que a sabedoría moral e a vida, ao parecer, teñen que crecer con raíces diferentes.

Cun Deus así, que separa a ciencia da vida e que teme dramáticamente os gozos do seu cultivo, a verdade, pouco sentido ten, para min, vivir.

29 Novembro, 2017.

Comezo a mergullar o naris na biblia.

Cita textual no segundo relato da creación do paraíso, dentro do Xénese, libro primeiro do Pentateuco :

“Esta vez sí que é óso dos meus ósos e carne da miña carne. Ésta SERÁ CHAMADA VARONA PORQUE DO VARÓN FOI TOMADO”.

Xa se ve que a Xahvé – e aos transciptores da súa mesaxe – non lles preocupaba moito o sexismo antropolóxico e linguístico. Por algo será.

© 2019 A ÁLXEBRA DO MEDO

Theme by Anders NorenUp ↑