A ÁLXEBRA DO MEDO

Diogo Tabuada

Category: Ribeira Sacra (page 1 of 2)

Presentación “Alicerces”. (2017)

A principios de mes estiven na presentación do segundo tomo de “Alicerces” no círculo de O Saviñao. Foi agradable reencontrarme con Claudio Otero Eiriz, Fernando da Laje, Xosé Méndez, director da revista, e Andrés Pavón.

Pendente teño a escrita da recensión deste segundo tomo en canto teña tempo e mesura para rumiar os contidos. Chámame a posibilidade de desarrollar alguns materiais ensaísticos a medio-longo prazo.

Alicerces é un ser que está aínda in statu nascendi, na procura de aportacions de novos investigadores e, cómpre dicilo, é un luxo dispor de publicacions así por estes lares.

Roteiro-homenaxe a Xose Lois Garcia

Recentemente, coa xentiña da asociación cultural “Colado do vento” de Sober, nun fantástico roteiro guiado entre amigos, toxos, fentos, igrexas románicas, carballos milenarios, petroglifos, bosques e un longo etcétera; todo en homenaxe á vida e obra do Xosé e con recital poético-musical e paparota incorporada.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

1 Agosto, 2018.

Recordando o que neste último mes e medio non puiden – nin quixen – rexistrar en fotos, ademais da presentación de “Cromatismo divino” en Nogueira, o fantástico roteiro-homenaxe a Xosé Lois organizado pola asociación cultural “Colado do vento” en Sober e a exposición-charla da asociación cultural “Amigos do Folión” en Chantada, tiven a oportunidade de asistir á presentación de “Identidade e afectos patrios” no Hotel Mogay, por parte de Ramón Villares – a quen respeto, malia que teña non pequenas diferencias con él -, á presentación do terceiro número da revista de estudos do Minho Medio “Alicerces” no auditorio municipal de Chantada, cuxo traballo paréceme impecable e do mellor que temos na nosa vila polo seu rigor e ambición – a pesares de que desexaría máis énfase en interpretar a realidade contemporánea -, e á homenaxe a Manuel María en Outeiro de Rei, co Paco Ledo e o Xosé Lois, re-visitando a súa casa-museo e disfrutando de teatro, música, comida e conversa ao ar libre

Como non, o 25 de Xullo, visita fugaz e relámpago a Santiago, atopando ao André Pena Granha, a quen non puiden ver máis que cinco minutiños e con quen tantas gañas teño de retomar conversa. Atopándome, tamén, co Uxío-Breogán Diéguez, incansábel e infatigábel historiador da contemporaneidade nosa, na carpa do Festigal, e con quen, infelizmente, non puidemos demorar moito Xosé Lois e mais eu. Como non, tamén co André Sánchez Labandeira, o Antom, a xente do BNG-Sul e o Laureano, con quen descubrín unha pouco azarosa conexión e afecto persoal co André Pena Granha e con esa sempre a contracorrente paixón celta – pesimista, mais ben informada – que algún día deixará de ser mito ou especulación literaria para pasar a ser coñecimento veraz, demostrable e documentado.

Será, abofé, grazas a xente coma eles.

Hai momentos que non precisan de fotografías, pois teño a costume de carrexar conmigo os recordos en troques de confiar plenamente no enganoso ollo da cámara.

Grazas a todos, con afecto, por aportarme tanto a cambio de nada.

24 Agosto, 2018. Carlos Soares en Chantada.

Caros Fernando Soares, Sandra Moreira, Miguel Sousa, en fin.. o grupo todo : agora tócame a min cruzar a “raia”. Imenso, enorme praçer. Grazas, moitas, tamén, a organizadores, participantes e asistentes. Non dou nomes : xa sabedes quenes sodes.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

O sabio que tocaba a frauta (Xaquín Yebra).

Levántome cedo e vou á biblioteca a ler. Chamo a Xosé Lois e comunícame que hoxe fanlle unha homenaxe a Xaquín. Collo ipso facto o coche cara A Airoá, en Pesqueiras. Falo coa muller de Xaquín e co seu irmán : dinos a min e a xosé que hai unhas seiscentas mostras de Rosa Ramalho – unha ceramista Portuguesa – que quixera ensinarnos. Entramos : fico pampo ollando as pezas e quedo con él para fotografalas en canto for posible. Lisa ofréceme tamén visitar cando queira a biblioteca de Xaquín; sorrío cando me di que reler os subraiados sobre os seus libros sería, pra min, coma seguir mantendo un diálogo con él. Póñenseme os cabelos de punta.

Durante o acto lense poemas, fanse lembranzas persoais de Xaquín e fálase da súa incansable laboura en múltiples asociacions para a recuperación da memoria histórica -mollándose a prol da dignificación e reparación moral das víctimas do Franquismo-, da súa xenerosidade e modestia, da súa predisposición a axudar, da súa incansable curiosidade, que sempre partillaba cos demais. Pero hai máis, máis esceas da vida de Xaquín que quixera inquirir e reconstruir. Cousas relacionadas coa súa etno-biografía que, por pudor, por falta de tempo ou porque nunca o considerou relevante, nunca chegou a contarme.

Durante o acto non podo evitar que salten as bágoas, unha, e outra, e outra vez, coma se a morte de Xaquín aínda non a tivese dixerido de todo. Pásaseme pronto : sensible sí, ma non troppo, pois podería debilitarme tanto como a nostalxia. Para máis inri, atópome con Fernanda, a acompañante de Quico, amigo íntimo de Xaquín, aquel entrañable ser que nos deixou de pedra na asociación para a recuperación da memoria histórica de Chantada contándonos testimonios reais de primeira man, cunha lucidez e un vigor mental abraiante para a súa idade, e sen berniz nin lagoas nin literatura de por medio, do que era realmente ser un maqui armado na post-guerra : básicamente algo forzado pola mera circunstancia e a consecuencia de negarse a ceder, de negarse a axeonllarse ante os vencedores da guerra.

Coñecer a Xaquín non foi un azar. Aínda que o fose, está en min e conmigo case a cada instante : non acabo de asumir o feito de non poder velo físicamente, de non poder abrazalo, de non poder pasear e falar sen descanso. Non, non acabo de asumilo de todo.

Finalizamos cantando Grándola Vila Morena entre sorrisos e ímonos. Salgo de A Airoá cara Chantada pensando no Folión de carros. A vida segue.

27 Agosto, 2017. ¿Cómo narrar a macro – e a micro – historia dun pobo?.

Creo que o que hai de perenne, de permanente, por así dicilo, na identidade dun pobo, está na súa xente, na súa loita cotiá contra as adversidades do entorno, contra o paso do tempo, contra as adversidades da vida e a inminencia da morte. Todo isto está contido na súa cultura oral, na súa filosofía cotiá compartida, e hai que ter paciencia e desexo sinceiro para escoitalo, entendelo e interpretalo. Mais, ademais da súa cultura oral, un pobo é tamén a súa historia colectiva escrita, a súa antropoloxía cultural e os textos medulares da súa cultura culta, a saber : a súa historia literaria, política e cultural. Por iso teimo en considerar que ámbalas dimensions, a cultura oral e a cultura escrita, culta, forman parte do ser ou non ser da Galiza e dos galegos, e non tería senso algún escindilas.

No plano cultural, os contrastes e as disonancias entre tradición e hiper-modernidade non me asustan, ao contrario, estimúlanme tanto coma, no plano político, estímulanme tódalas dimensions das contradiccións e os conflictos dun pobo : para tratar de narralos váleme a cámara, é dicir, a mirada. Váleme o lapis e o papel, é dicir, a escrita. Váleme a lectura da súa producción ensaística e científica, é dicir, o background histórico do seu pensamento plasmado en ensaios interpretativos. Váleme a lectura da súa producción narrativa, musical e poética, é dicir, a imaxinación. Pois, ante todo, todo ser humano, en calqueira contexto espacial e temporal, é un ricaz conto que ten historia de seu e pode ser narrado tanto a través das imaxes coma a través das palabras.

Detesto as estructuras – e os discursos – fixos : son un ser que procura urxentemente, en pleno imperialismo cultural globalizado, puntos de fuga

Exposición – Charla “Amigos do folión”.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Exposición – charla “Amigos do Folión”.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Ribeira Sacra-sur. Santiago de Riba; entroido O Ribeirao.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Éxodo rural.

Alí onde non hai traballo, non hai ingreso. Alí onde non hai ingreso, só pode haber precariedades, supervivencias, suicidios ou éxodos. A beleza paisaxística, por sí mesma, pode inspirar novelas, fotografías ou cadros, mais non leva o pan ós fogares.

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/lemos/2017/01/22/sur-lucense-suma-164-nucleos-rurales-ningun-habitante/0003_201701M22C1992.htm

Older posts

© 2019 A ÁLXEBRA DO MEDO

Theme by Anders NorenUp ↑