A ÁLXEBRA DO MEDO

Diogo Tabuada

Category: Versos cotiás (page 1 of 5)

Cando eu era menino

Cando eu era menino
creaba estrelas fugaces no meu cuarto :
Fechaba as pálpebras suavemente.
apertaba cara adentro as retinas
cos dedos índices
e logo viña aquel festival
de puntos cromáticos de lus
contraéndose e expandíndose
entre a noite do meu cuarto fechado
e a lene claridade da lúa
atravesando a xanela

Cando eu era menino
era feliz no laxo mundo dos sen fronteira;
acreditaba en que eu, mesmamente eu
era unha mónada :
Único, indivisíbel, universal e concreto
e viceversa

Mais pasaron os anos :
xa non creo estrelas fugaces no meu cuarto
doenme os ollos de tanto apertalos cara adentro
agora meus ollos viran súa mirada cara afora
e aquel pracer inocente dun universo sen límite
mudou na dor de observar
esta aldraxe perpetua
en primeira do plural :

NÓS, país de terra queimada
nós, veas abertas do occidente de Europa
nós, memoria de sangue agochada nas cunetas
nós, linaxe de artesans da terra forxando ferro e bronce
nós, país de saudosos megalitos sinalando á lúa
nós, país do ouro branco verquido nos ríos
nós, absurdo paradoxo :

o país do millón de silencios
exiliando perpetuamente
ao seu millón de poetas

Sede

 

Despois do diluvio
viu Deus
que non tiña remedio
e fiquei sozinho
con esta sede

A sede de coñecer todo
sobre todo

A sede de viaxar
sen carreiros marcados

A sede de ser
con tódalas consecuencias

A sede de estar
no mundo

A sede de amar

A sede de camiñar

A sede de ollar

A sede de escoitar
a tódalas almas
do mundo

A sede de crear
historias de historias
historiadas sobre outras
historias

A sede de procurar sempre
un algo máis

A sede de entender

A sede de obedecer
ao destino pra min reservado
nesta sede

Os tartamudos

 

Existe sempre un corvo
asomando tralos sorrisos
coma existe sempre a dor
baixo a tartamuda felicidade
dos homes modernos

26 Agosto, 2017.

Esperando

Eu esperaba
algo máis de vostede :

Que vivise
sen medo ao sufrimento

Que opinase
afiando os xuízos
mollados na experiencia

Que escollese
sen medo á derrota

Esperar, esperaba
que procurase sabedoría
e audacia
entre os bernices do coñecemento

Que non chamase humildade
aos complexos de inferioridade

Que fose noble
na presencia e na ausencia
coma un cabalo persa

Esperaba, si
algo máis de vostede :

Que tivese entusiasmo
e determinación

Que mostrase ira e enfado
se for necesario

Que apostase por algo

Que fose de palabra clara
coma cristal de cuarzo

Eu, por esperar, esperaba
mais a paciencia agotouse
e a experiencia mostroume
a paso acrobático
que é preferible a soberbia
ao seu talante democrático

Máscaras

Máscaras

Eu coñezo
tódalas máscaras
que son

A máscara do amo
a máscara do escravo
a máscara da ciencia
a máscara da periferia

A máscara do centro
a máscara da víctima
a máscara do verdugo
a máscara da lingua

A máscara da mirada
a máscara do corpo
a máscara da presencia
a máscara da ausencia

A máscara da amizade
a máscara do amor
a máscara do sexo

Eu sei
o ser que eu son;
o encontro doído
e solitario
entre o un
e o seu contrario

Amar – assim –

Amar – assim –

Que me gardes distancia
téndome en conta
nesas noites nosas
de enfado asusente
e sen nome

Que non fagas do meu abismo
o teu abismo
mais acompaña
esta voz quebrada e feble
no rito de romper a liña
entre loucura e cordura

– o obxectivo é que me coñezas –

Que te penso, sen posuirte
a curto, a medio e a longo prazo

Voçe é importante para mim
se voçe se importa por mim
como eu me importo por voçe

Voçe pode acreditar
se a nosa confiança vibrar
que algo alegre e agradable
vai entre nós começar

Saudade

Saudade

Hai quen ama
como ama a nostalxia :
do presente ao pasado

Hai quen ama
como ama o desexo :
do presente ao futuro

Escollín o risco
de detestar a nostalxia
e agora encóntrome
neste incerto presente
poñéndolle unha vela
ás seguridades da nostalxia
e outra
ós riscos do porvir

Saudade, saudade, saudade
tu non sei la stessa cosa
que a nostalxia

Enfermidade

Enfermidade

Eu teño un lume doído
que me imprime todo o corpo;
ese lume é o ser que eu son
– ata que apareces
renuncio ao lume
e calo –

Eu teño un lume doído
co que habito este auto-exilio
e logo estas ti
calmando
cada vez que falas
esta crónica enfermidade.

Soedade

Soedade
de momentos idos
irrecuperables

Soedade
de mirarse ao espello
e non verse

Soedade
de amizades disoltas
e amores en cinza

Soedade
de futuro incerto
de non poder esperar nada
de ninguén

Soedade
de ter que agochar
a esperanza

Soedade
de experiencia acumulada
e ausencia de verdades

Soedade
de sentir que non me tocas
por dentro
de manterme na distancia
por medo a ser ferido
de exporme demasiado
a cambio de nada

Soedade
de reconstruirme
cen mil veces
e reatoparme
cen mil outras
coa nada

Soedade
de intensa necesidade
de ansia irrefrenable
porque me recoñezas
e me abraces

Soedade
desta dor muda
deste odio de recoñecer
que o último dos motivos
es
ti

Avanzar

Se avanzo
distánciote :
retrocedo tres pasos
para volver encontrarte

Se retrocedo
estáncote :
avanzo tres pasos
para que respires
no cambio

Se fico quedo
recoñézote
mais non te recoñezo :
úneme a ti
un atávico desexo
de permanencia
e cambio

Úneme a ti
un amor novo e fresco :
a abrupta saliva do volcán
entre o roce do ar na folla

Older posts

© 2019 A ÁLXEBRA DO MEDO

Theme by Anders NorenUp ↑